De verweerde wezens van Vanorbeek. Kunst vertrekt vanuit een realiteit en voegt er een dimensie aan toe… die van zijn schepper. David Vanorbeek creëert op die manier een nieuwe wereld, bevolkt door wezens die een nieuw leven leiden in een andere huid: de huid van het levenloze. David ontdoet zijn schepsels letterlijk van alle huid, en houdt alleen de essentie over. Gevlochten draad wriemelt zich door zijn handen tot een compact geheel. De "Back to nature"- gedachte is het vertrekpunt voor zijn creaties. Zijn vliegen, wespen, vleermuizen, bidsprinkhanen, kikkers, ratten, enz. evolueren in een omgeving waarin zij een plaats verworven hebben. Vanorbeek legt de tijd stil. Zijn wezens laten de tijd op zich inwerken, stellen zich bloot aan lucht en licht en ondergaan langzaam een metamorfose, de kleurverandering gaat gepaard met een ander leven. Tijd helpt de kunstenaar zijn werk te maken tot onvoorspelbare resultaten, stagnerend leven geplaatst als losse elementen in een omgeving. Precies die omgeving bepaalt de dimensie waarin de werken van Vanorbeek zich het best thuis voelen. Het doet de toeschouwer twijfelen, twijfelen aan een bepaalde waarde omtrent het werk, precies door het voortdurend balanceren tussen creatie en decoratie, tussen leven en levenloos, tussen angst en humor.
		De wezens van Vanorbeek zijn geen replica’s van wat is, maar eerder een reduceren van het gegeven tot een essentiële vorm, een geraamte uit ijzer- of bronsdraad, structuurloos in zijn details, maar geassembleerd tot een associatief geheel. Het seriële karakter van het werk krijgt een conceptueel karakter, dat pas zijn ware aard toont indien het net niet in een buitenomgeving wordt geplaatst. De "Back to nature"- gedachte is ook duidelijk in het gebruik van het materiaal. Eenvoudige staaldraad, gerecupereerd, soepel gemaakt en verwerkt als een driedimensionele potloodlijn. Het werk van Vanorbeek is een gewriemel van lijnen zonder einde of begin. Zijn creaties hebben iets grafisch waarbij licht en donker, transparantie en compactheid net door de schriftuur bepaald worden. Door het voortdurend herhalen van diezelfde schriftuur binnen steeds hetzelfde thema, schept de kunstenaar langzaam maar zeker zijn eigen wereld. Daaruit put de toeschouwer een kinderlijk genoegen: de confrontatie met een disproportionele werkelijkheid, die respect afdwingt. Voor één keer kun je de mier niet doodtrappen of de spin niet met één klap vernietigen. "Back to nature" staat dan ook overduidelijk voor "Respect for life". Vanorbeek is op die manier een klassiek kunstenaar, vertrekkend van de realiteit en de realiteit respecterend, maar gemaakt vanuit een visie van nu. De kunstzinnigheid van het gegeven is op die manier onafwendbaar aanwezig.